"The Key to a New Home": Part 7 — The Competition (a fairy tale in Polish with translation)
Original
Część 7: Konkurs
W listopadzie pani Ewa ogłasza konkurs: każdy uczeń ma opowiedzieć przed klasą krótką historię po polsku. (In November Ms Ewa announces a competition: every pupil has to tell a short story in Polish in front of the class.) Najlepsza historia zostanie przeczytana na apelu przed całą szkołą. (The best story will be read out at assembly in front of the whole school.) Taras czuje, jak żołądek zwija mu się w supeł. (Taras feels his stomach tie itself in a knot.)
„Ty i tak wygrasz, bo cię żałują” — mówi Kuba na przerwie. To boli bardziej niż strach. ("You'll win anyway, because they feel sorry for you," Kuba says at break. That hurts more than the fear.) Zosia od razu staje po stronie Tarasa: „Nie słuchaj go. On po prostu sam się boi”. (Zosia takes Taras's side at once: "Don't listen to him. He's just scared himself.")
W środę Taras idzie jak zwykle do pana Henryka. Opowiada mu o konkursie i o tym, że nie wie, o czym mówić. (On Wednesday Taras goes to Mr Henryk's as usual. He tells him about the competition and says he doesn't know what to talk about.) Pan Henryk nalewa herbatę i mówi: „Najlepsze historie to te, które ktoś naprawdę przeżył. Opowiedz o tym, co ci się tu przydarzyło”. (Mr Henryk pours the tea and says: "The best stories are the ones somebody has really lived through. Tell them about what has happened to you here.") „Ale nikt mi nie uwierzy, że krasnal ze mną rozmawia” — myśli Taras, ale nic nie mówi na głos. ("But nobody will believe me that a dwarf talks to me," Taras thinks, but he says nothing out loud.)
Przez cały tydzień ćwiczy. Mówi do lustra, do Fafika, do mamy przy kolacji i do taty, który zasypia w połowie zdania. (He practises all week. He talks to the mirror, to Fafik, to Mum at dinner and to Dad, who falls asleep in the middle of a sentence.) Pan Henryk poprawia mu końcówki słów i tłumaczy, kiedy mówi się „pies”, a kiedy „psa”. (Mr Henryk corrects his word endings and explains when you say "pies" and when you say "psa" (dog).) W zeszycie robi się coraz mniej wolnych stron. (There are fewer and fewer empty pages left in the notebook.)
W piątek wieczorem Taras biegnie na rynek, żeby powiedzieć Kluczykowi najnowsze słowo: „odwaga”. (On Friday evening Taras runs to the market square to tell Kluczyk his newest word: "odwaga" (courage).) Ale w miejscu, gdzie zawsze siedział krasnal, nie ma nic. Tylko pusty kawałek muru i mała dziura w bruku. (But in the place where the dwarf always sat, there is nothing. Just an empty bit of wall and a small hole in the cobblestones.) Kluczyk zniknął. (Kluczyk has disappeared.)
Read without translation
Część 7: Konkurs
W listopadzie pani Ewa ogłasza konkurs: każdy uczeń ma opowiedzieć przed klasą krótką historię po polsku. Najlepsza historia zostanie przeczytana na apelu przed całą szkołą. Taras czuje, jak żołądek zwija mu się w supeł.
„Ty i tak wygrasz, bo cię żałują” — mówi Kuba na przerwie. To boli bardziej niż strach. Zosia od razu staje po stronie Tarasa: „Nie słuchaj go. On po prostu sam się boi”.
W środę Taras idzie jak zwykle do pana Henryka. Opowiada mu o konkursie i o tym, że nie wie, o czym mówić. Pan Henryk nalewa herbatę i mówi: „Najlepsze historie to te, które ktoś naprawdę przeżył. Opowiedz o tym, co ci się tu przydarzyło”. „Ale nikt mi nie uwierzy, że krasnal ze mną rozmawia” — myśli Taras, ale nic nie mówi na głos.
Przez cały tydzień ćwiczy. Mówi do lustra, do Fafika, do mamy przy kolacji i do taty, który zasypia w połowie zdania. Pan Henryk poprawia mu końcówki słów i tłumaczy, kiedy mówi się „pies”, a kiedy „psa”. W zeszycie robi się coraz mniej wolnych stron.
W piątek wieczorem Taras biegnie na rynek, żeby powiedzieć Kluczykowi najnowsze słowo: „odwaga”. Ale w miejscu, gdzie zawsze siedział krasnal, nie ma nic. Tylko pusty kawałek muru i mała dziura w bruku. Kluczyk zniknął.