«Ключик від нового дому»: частина 9 — Історія перед усім класом (казка польською з перекладом)
Original
Część 9: Historia przed całą klasą
W dniu konkursu w klasie jest bardzo cicho. Dzieci po kolei wychodzą na środek i opowiadają swoje historie. (У день конкурсу в класі дуже тихо. Діти по черзі виходять на середину й розповідають свої історії.) Zosia mówi o wakacjach u dziadków na wsi. Kuba, ku zdziwieniu wszystkich, opowiada o tym, jak bał się pierwszego dnia w tej szkole, bo też kiedyś był nowy. (Зося розповідає про канікули в дідуся й бабусі в селі. Куба, на подив усіх, розповідає про те, як боявся першого дня в цій школі, бо колись теж був новим.) Taras patrzy na niego i nagle rozumie, dlaczego Kuba był dla niego taki niemiły. (Тарас дивиться на нього й раптом розуміє, чому Куба був до нього таким неприємним.)
Na końcu przychodzi kolej Tarasa. Nogi ma jak z waty, ale wychodzi na środek i bierze głęboki oddech. (Наприкінці надходить черга Тараса. Ноги в нього ніби ватяні, але він виходить на середину й глибоко вдихає.) „Moja historia nazywa się «Chłopiec i krasnal»” — zaczyna. («Моя історія називається «Хлопчик і краснал»», — починає він.) Opowiada o walizkach i autobusie, o chlebie i bułce, o psie nad rzeką i o burzy, kiedy zgasło światło. (Він розповідає про валізи й автобус, про хліб і булочку, про пса над річкою і про бурю, коли згасло світло.) Nie mówi tylko, że krasnal naprawdę rozmawiał. Mówi, że „każdy, kto przyjeżdża do nowego miasta, potrzebuje swojego krasnala”. (Він не каже лише, що краснал справді розмовляв. Каже, що «кожному, хто приїжджає в нове місто, потрібен свій краснал».)
Kilka razy się myli, raz zapomina słowa, ale nikt się nie śmieje. Kiedy kończy, w klasie przez chwilę jest zupełnie cicho. (Кілька разів він помиляється, раз забуває слово, але ніхто не сміється. Коли він закінчує, у класі якусь мить зовсім тихо.) Potem Kuba zaczyna klaskać pierwszy, a za nim cała klasa. (Потім Куба першим починає плескати, а за ним увесь клас.)
Pani Ewa ma łzy w oczach. Historia Tarasa zostaje wybrana na apel, razem z historią Kuby. (У пані Еви сльози на очах. Історію Тараса обирають для лінійки разом з історією Куби.) Na przerwie Kuba podchodzi do Tarasa i patrzy w podłogę. „Przepraszam za tamto. Byłem głupi”. (На перерві Куба підходить до Тараса й дивиться в підлогу. «Вибач за те. Я був дурний».) „Nic się nie stało” — odpowiada Taras. To zdanie zna już bardzo dobrze, bo słyszał je wiele razy, kiedy to on popełniał błędy. («Нічого страшного», — відповідає Тарас. Це речення він уже знає дуже добре, бо чув його багато разів, коли помилявся він сам.)
Read without translation
Część 9: Historia przed całą klasą
W dniu konkursu w klasie jest bardzo cicho. Dzieci po kolei wychodzą na środek i opowiadają swoje historie. Zosia mówi o wakacjach u dziadków na wsi. Kuba, ku zdziwieniu wszystkich, opowiada o tym, jak bał się pierwszego dnia w tej szkole, bo też kiedyś był nowy. Taras patrzy na niego i nagle rozumie, dlaczego Kuba był dla niego taki niemiły.
Na końcu przychodzi kolej Tarasa. Nogi ma jak z waty, ale wychodzi na środek i bierze głęboki oddech. „Moja historia nazywa się «Chłopiec i krasnal»” — zaczyna. Opowiada o walizkach i autobusie, o chlebie i bułce, o psie nad rzeką i o burzy, kiedy zgasło światło. Nie mówi tylko, że krasnal naprawdę rozmawiał. Mówi, że „każdy, kto przyjeżdża do nowego miasta, potrzebuje swojego krasnala”.
Kilka razy się myli, raz zapomina słowa, ale nikt się nie śmieje. Kiedy kończy, w klasie przez chwilę jest zupełnie cicho. Potem Kuba zaczyna klaskać pierwszy, a za nim cała klasa.
Pani Ewa ma łzy w oczach. Historia Tarasa zostaje wybrana na apel, razem z historią Kuby. Na przerwie Kuba podchodzi do Tarasa i patrzy w podłogę. „Przepraszam za tamto. Byłem głupi”. „Nic się nie stało” — odpowiada Taras. To zdanie zna już bardzo dobrze, bo słyszał je wiele razy, kiedy to on popełniał błędy.