«Ключик от нового дома»: часть 7 — Конкурс (сказка на польском с переводом)
Оригинал
Część 7: Konkurs
W listopadzie pani Ewa ogłasza konkurs: każdy uczeń ma opowiedzieć przed klasą krótką historię po polsku. (В ноябре пани Эва объявляет конкурс: каждый ученик должен рассказать перед классом короткую историю на польском.) Najlepsza historia zostanie przeczytana na apelu przed całą szkołą. (Лучшую историю прочитают на линейке перед всей школой.) Taras czuje, jak żołądek zwija mu się w supeł. (Тарас чувствует, как желудок у него скручивается в узел.)
„Ty i tak wygrasz, bo cię żałują” — mówi Kuba na przerwie. To boli bardziej niż strach. («Ты и так выиграешь, потому что тебя жалеют», — говорит Куба на перемене. Это больнее, чем страх.) Zosia od razu staje po stronie Tarasa: „Nie słuchaj go. On po prostu sam się boi”. (Зося сразу встаёт на сторону Тараса: «Не слушай его. Он просто сам боится».)
W środę Taras idzie jak zwykle do pana Henryka. Opowiada mu o konkursie i o tym, że nie wie, o czym mówić. (В среду Тарас, как обычно, идёт к пану Хенрику. Он рассказывает ему о конкурсе и о том, что не знает, о чём говорить.) Pan Henryk nalewa herbatę i mówi: „Najlepsze historie to te, które ktoś naprawdę przeżył. Opowiedz o tym, co ci się tu przydarzyło”. (Пан Хенрик наливает чай и говорит: «Лучшие истории — те, которые кто-то по-настоящему пережил. Расскажи о том, что с тобой здесь случилось».) „Ale nikt mi nie uwierzy, że krasnal ze mną rozmawia” — myśli Taras, ale nic nie mówi na głos. («Но никто не поверит, что краснал со мной разговаривает», — думает Тарас, но вслух ничего не говорит.)
Przez cały tydzień ćwiczy. Mówi do lustra, do Fafika, do mamy przy kolacji i do taty, który zasypia w połowie zdania. (Всю неделю он тренируется. Говорит зеркалу, Фафику, маме за ужином и папе, который засыпает посреди предложения.) Pan Henryk poprawia mu końcówki słów i tłumaczy, kiedy mówi się „pies”, a kiedy „psa”. (Пан Хенрик исправляет ему окончания слов и объясняет, когда говорят «pies», а когда «psa».) W zeszycie robi się coraz mniej wolnych stron. (В тетрадке становится всё меньше свободных страниц.)
W piątek wieczorem Taras biegnie na rynek, żeby powiedzieć Kluczykowi najnowsze słowo: „odwaga”. (В пятницу вечером Тарас бежит на рыночную площадь, чтобы сказать Ключику самое новое слово: «odwaga» (смелость).) Ale w miejscu, gdzie zawsze siedział krasnal, nie ma nic. Tylko pusty kawałek muru i mała dziura w bruku. (Но на том месте, где всегда сидел краснал, ничего нет. Только пустой кусок стены и маленькая ямка в брусчатке.) Kluczyk zniknął. (Ключик исчез.)
Читать без перевода
Część 7: Konkurs
W listopadzie pani Ewa ogłasza konkurs: każdy uczeń ma opowiedzieć przed klasą krótką historię po polsku. Najlepsza historia zostanie przeczytana na apelu przed całą szkołą. Taras czuje, jak żołądek zwija mu się w supeł.
„Ty i tak wygrasz, bo cię żałują” — mówi Kuba na przerwie. To boli bardziej niż strach. Zosia od razu staje po stronie Tarasa: „Nie słuchaj go. On po prostu sam się boi”.
W środę Taras idzie jak zwykle do pana Henryka. Opowiada mu o konkursie i o tym, że nie wie, o czym mówić. Pan Henryk nalewa herbatę i mówi: „Najlepsze historie to te, które ktoś naprawdę przeżył. Opowiedz o tym, co ci się tu przydarzyło”. „Ale nikt mi nie uwierzy, że krasnal ze mną rozmawia” — myśli Taras, ale nic nie mówi na głos.
Przez cały tydzień ćwiczy. Mówi do lustra, do Fafika, do mamy przy kolacji i do taty, który zasypia w połowie zdania. Pan Henryk poprawia mu końcówki słów i tłumaczy, kiedy mówi się „pies”, a kiedy „psa”. W zeszycie robi się coraz mniej wolnych stron.
W piątek wieczorem Taras biegnie na rynek, żeby powiedzieć Kluczykowi najnowsze słowo: „odwaga”. Ale w miejscu, gdzie zawsze siedział krasnal, nie ma nic. Tylko pusty kawałek muru i mała dziura w bruku. Kluczyk zniknął.